منتديات جوهرة الاسلام
تسجل معنا بالمجان واحصل على منتدى او موقع

منتديات جوهرة الاسلام

منتدى يأخدك الى عالم المعرفة والاكتشاف في كل المجالات
 
الرئيسيةاليوميةس .و .جبحـثالأعضاءالمجموعاتالتسجيلدخول
المواضيع الأخيرة
فتاوى واسئلة عن الاسلام
افحص جهازك بالمجان
منتدى الزواج الاسلامي
saad lchgar
موقع صباغة الديكور والفيرني
منتدى يسوع
كل البرامج تجدها هنا
جمعية الزهور zohor
ابحت عن عمل
اكبر تجمع عربي على النت
التجارة مع الله
منتدى اسلامي للنساء
ألعب مجانا بدون تحميل

شاطر | 
 

 الله تعالى يأمر بالعدل

استعرض الموضوع السابق استعرض الموضوع التالي اذهب الى الأسفل 
كاتب الموضوعرسالة
haakan
وسام ذهبي
وسام ذهبي
avatar

ذكر عدد الرسائل : 655
نقاط : 1830
تاريخ التسجيل : 16/07/2009

مُساهمةموضوع: الله تعالى يأمر بالعدل   الأربعاء ديسمبر 02, 2009 4:56 am

العدل الحقيقي الموصوف في القرآن الكريم يأمر الإنسان أن يكون عادلا دون تمييز بين الناس، محافظا على حقوقهم، حائلا دون ظلمهم مهما كانت الأحوال، مساندا للمظلوم ضد الظالم، مساعدا للمحتاجين. هذا العدل يطالب بحفظ حقوق كلا الطرفين في حالات النزاع؛ حيث يقيِِِِّم الحالة من شتى وجوهها، ويطرح المحاباة جانبا، فيكون بذلك موضوعيا، أمينا، متسامحا، عطوفا، رحيما.


وفى حالة ما إذا فشل في تحقيق أيّ من هذه الخصائص، فإنه من الصعب أن يقيم العدل الحقيقي. فمثلا، الشخص الذي لا يستطيع أن يقدِّر الأمور حق قدرها، بل تسيطر عليه مشاعره وعواطفه، سوف يفشل حتما في الوصول إلى قرار صائب، وسيظل أسيرا لتلك المشاعر. ومن جهة أخرى، فإنّ الشخص الذي يحكم بالعدل لا بدّ أن يتخلى عن تلك العواطف والآراء الشخصية، ولابد أن يعامل كل الأطراف بالقسط حين يطلبون المساعدة، وأن يقف مع الحق مهما كانت الأحوال، ويتعين عليه ألاّ يحيد عن الطريق المستقيم. فيجب على الإنسان أن يجعل القيم القرآنية منسجمة مع روحه، وهذا ما يمكّنه من أن يضع مصالح الآخرين في اعتباره قبل مصالحه الشخصية, وأن يحافظ على العدل ولو أضرّ بمصالحه الشخصية. يقول تعالى:

[ يَا أَيُّهَا الَّذِينَ آمَنُواْ كُونُواْ قَوَّامِينَ لِلّهِ شُهَدَاء بِالْقِسْطِ وَلاَ يَجْرِمَنَّكُمْ شَنَآنُ قَوْمٍ عَلَى أَلاَّ تَعْدِلُواْ اعْدِلُواْ هُوَ أَقْرَبُ لِلتَّقْوَى وَاتَّقُواْ اللّهَ إِنَّ اللّهَ خَبِيرٌ بِمَا تَعْمَلُونَ] [ المائدة: 8 ]

الله تعالى عليم بأفعال الناس جميعا، كما نصت الآية السابقة. فالإنسان الذي يخشى الله تعالى ويعي بأنه سوف يُحاسب على أفعاله يوم القيامة يتصرف على نحو عادل ابتغاء مرضاة الله تعالى. فهو يعلم أنه سوف يُحكم عليه من خلال أقواله و أفكاره، ومن ثَمَّ يُكافأ وفقا لها يوم الجزاء.


ولهذا يجب على الإنسان أن يتمسك بالقرآن الكريم حتى ينال رضا الله تعالى، وينجو من عذاب النار، وينال نعيم الجنة الأبدي. ولكي يتمكن من هذا، فلابد أن يبذل الإنسان جهده الذاتي، تاركا رغباته الأنانية ومصالحه الشخصية جانبا، سالكا طريق العدل والتسامح والرحمة والسلام. ويعرض لنا الله تعالى في القرآن الكريم وصفا تفصيليا للعدل الحقيقي ويخبرنا بأنّ جميع أشكال النزاع يمكن حلها بإقامة العدل. ومن الواضح أنّ المجتمع الذي يضم حكاما مقسطين وأناسا عادلين يتغلب على مشاكله بسهولة. وحين يعرض الله تعالى هذا الوصف التفصيلي للعدل في القرآن الكريم، فإنّه يرشد المؤمنين إلى كيفية التصرف أثناء المواقف التي يواجهونها وكيفية إقامة العدل. ومثل هذا الإرشاد يُعد راحة كبيرة للمؤمنين ورحمة من الله تعالى. ولهذا السبب، يجب على المؤمنين إقامة العدل بصورته الكاملة لينالوا رضا الله تعالى، ولينعموا بحياة تتميز بالأمن والسلام.


يجب أن يُطبَّق العدل سواءً بين الناس دون اعتبارٍ للغةٍ أو لجنسٍ أو لعرق

حين نتفحص عن قربٍ تلك التطورات التي تحدث في أنحاء العالم، يتضح لنا أن العدل يختلف تطبيقه وفقا للمكان والزمان والشعوب. فعلى سبيل المثال، في بعض المجتمعات يختلف الحكم على الفرد بسبب لونه. ومع أن الظروف متشابهة، إلا أنّ الحكم الواحد لا ينطبق على شخصين أحدهما أبيض والآخر أسود. وفي بعض المجتمعات يحتل نوع الجنس البشري أهمية لدى الناس، وخير مثال على ذلك ما حدث في القرن العشرين، حين قام هتلر بإبادة ملايين من الناس لاعتقاده بأن للجنس الآريِّ منزلة تعلو على غيره من الأجناس.

وفي يومنا هذا أيضا هناك من يتعرضون للمعاملة القاسية والظلم بسبب ألوانهم أو جنسياتهم ؛ ففي الولايات المتحدة وفي جنوب إفريقيا كان السود يعاملون على أنهم مواطنين من الدرجة الثانية. كما ثارت العديد من الصراعات الهمجية في العديد من الدول الأسيوية والإفريقية بسبب الاختلافات العرقية. ومن ناحية أخرى، يخبرنا الله تعالى في القرآن الكريم أنّ الغاية من خلق الناس شعوبا وقبائل مختلفة هو:

( لِتَعَارَفُوا) [ الحجرات - 13 ]

فالشعوب والأمم المختلفة كلهم عباد لله وعليهم أن يتعارفوا؛ ومِن ثَمَّ يتعلمون الثقافات واللغات والتقاليد والمهارات المختلفة. وباختصار، فالهدف من خلْق الناس أجناسا وأمما مختلفة ليس التنازع والتحارب، وإنما هو إثراء الثقافات. وهذا التنوع فضل من الله على عباده؛ فحقيقة أنّ فلانا أطول من فلان أو أنّ جلد هذا أصفر أو أبيض لا تكسبه أي أفضلية على غيره، ولا تمثل عيبًا فيه. فكل صفة يتصف بها أي شخص ما هي إلا نتيجة لخلق الله وتصويره، ولكن تلك الاختلافات لا تمثل أيّة أهمية عند الله تعالى؛ فالمؤمن يعلم أن الإنسان لا ينال منزلة أفضل إلا بتقوى الله وقوة إيمانه.
وهذه الحقيقة مذكورة في قوله تعالى:

[ يَا أَيُّهَا النَّاسُ إِنَّا خَلَقْنَاكُم مِّن ذَكَرٍ وَأُنثَى وَجَعَلْنَاكُمْ شُعُوباً وَقَبَائِلَ لِتَعَارَفُوا إِنَّ أَكْرَمَكُمْ عِندَ اللَّهِ أَتْقَاكُمْ إِنَّ اللَّهَ عَلِيمٌ خَبِيرٌ ] [ الحجرات – 13 ].

وكما يخبرنا الله تعالى في تلك الآية؛ فإنّ العدل الذي أمر به يدعو إلى معاملة الناس معاملة حسنة سمحة دون تفريق بينهم. وفى عهد النبي محمد صلى الله عليه وسلم, نجد أنّ معاملته للناس من مختلف الأجناس والبلاد كانت في قمَّة العدل، فقد نهى نهيا شديدًا عن التفريق في المعاملة بين الناس بسبب اختلاف أجناسهم, ونسب مثل هذه الأفعال إلى (عادات الجاهلين).

وقد ذَكّر عليه الصلاة والسّلام الناس بأفعال بعض الناس في الجاهلية إذ كانوا يُضمرون العداء لأناس آخرين بسبب ألوانهم أو أجناسهم, وحذَّر المسلمين من مثل هذا السلوك الذي وُصف في القرآن الكريم بأنه قبيح.

ومنذ ألف وأربعمائة عام تقريبا، كانت كل تلك الأفكار البدائية الجاهلية قد مُحيت بفضل القرآن الكريم الذي أُنزل رحمة للعالمين، وتم الإعلان بأنّ الناس جميعهم سواسية، بغض النظر عن ألوانهم أو أجناسهم أو لغاتهم. وقد أنكر النبي صلى الله عليه وسلم السلوك غير اللائق الذي يتبعه أهل الجاهلية إذ ينظرون إلى الناس تبعًا للجنس واللون، كما أنه حذَّر المسلمين في خطبة الوداع فقال:

( لا فضل لعربي على أعجمي، ولا لأعجمي على عربي، ولا لأبيض على أسود، ولا لأسود على أبيض إلا بالتقوى والعمل الصالح ).
وبهذه الكلمات يذكّر النبي صلى الله عليه وسلم البشرية كلها بالحقيقة الواردة في - سورة الحجرات /الآية 13، وهي أنّ علو القدر بين الناس لا يتحقق إلا بتقوى الله تعالى. والإسلام، كما أكد النبي عليه الصلاة والسلام قد محا جميع هذه الأفكار الجاهلية. ففي المجتمع الذي تبنى دعائمه على أساس من القيم الإسلامية، لا يمكن أن يُتهم شخص أو يتعرض للتمييز في المعاملة بسبب أنه يهودي أو أسود أو هندي؛ فالله تعالى هو الذي قدَّر الجنس الذي ينتسب إليه كل إنسان كما أنه، سبحانه، هو الذي خلقه في أحسن تقويم. فالواجب على الإنسان دائما أن يكون عادلا، متسامحا، محترما للآخرين، عطوفا عليهم، ودودًا معهم.

بالإضافة إلى ذلك، فإن حقيقة كون الإنسان غنيا أو فقيرا لا تمثل أي عائق أمام المؤمن في موقفه إزاء العدل أو في الطريقة التي يتخذ بها قراراته. فليس من المقبول أن الشخص الذي يملك إمكانيات مادية يجوز له أن يضطهد أناسا آخرين أو يُسمح له بارتكاب الجرائم دون عقاب. ومع ذلك، فعندما نُلقى نظرة في أيامنا هذه على بعض دول العالم نجد أن هناك ذهنية تُمالي الأغنياء وتتحيز لهم على حساب الضعفاء، بينما تَعتبر هؤلاء الفقراء مواطنين من الدرجة الثانية، ومن ثَمَّ يستفيد بعض الأغنياء من العدالة أكثر من الفقراء، ويعتبرون أنّ العدل هو أن تكون لهم الأفضلية على الفقراء. وعلاوة على ذلك، فهم يعملون على تحوير آليات القضاء لكي تتماشى مع مصالحهم. هذه العقلية تسبب ظلمًا كبيرًا في المجتمعات التي يعيش فيها الناس بعيدا عن الدين . ففي الوقت الذي يكافح فيه الناس ويعيشون حياة تعيسة، يستمتع آخرون برغد العيش ونعيم الثراء.

وبالرغم من هذا الموقف الجائر فإنه من الممكن إقامة العدل والسلام الاجتماعي. إنّ انتشار القيم القرآنية وتمسك الناس بها وإصرارهم على العيش في ظلها يمكن أن تصبح أمرًا واقعًا. يأمر الله تعالى المؤمنين في القرآن بقوله:

[... يَا أَيُّهَا الَّذِينَ آمَنُواْ كُونُواْ قَوَّامِينَ بِالْقِسْطِ شُهَدَاء لِلّهِ وَلَوْ عَلَى أَنفُسِكُمْ أَوِ الْوَالِدَيْنِ وَالأَقْرَبِينَ إِن يَكُنْ غَنِيّاً أَوْ فَقَيراً فَاللّهُ أَوْلَى بِهِمَا فَلاَ تَتَّبِعُواْ الْهَوَى أَن تَعْدِلُواْ وَإِن تَلْوُواْ أَوْ تُعْرِضُواْ فَإِنَّ اللّهَ كَانَ بِمَا تَعْمَلُونَ خَبِيرًا] ( النساء : 135)وامتثالا لهذا الأمر، فالمؤمن الذي يخشى الله تعالى، سواء كان غنيّا أو فقيرا، يقيم العدل المطلق ولا يتغير موقفه أبدًا مع الناس مهما كانت مستوياتهم المادية. فهو يعلم أن الغِنى والفقر أمر دنيوي يبتلي الله تعالى به من يشاء. فعندما يغادرُ الإنسان هذه الدنيا لا يتبقى له شيء من ممتلكاته، ولن يُكافأ في الآخرة إلا على تقوي الله عز وجل وعلى عدله وأمانته وحسن خلقه، وحينئذ يكون الجزاء الأبديّ.


الله تعالى يأمر بالعدل التّام في الأمور المتعلقة بالأيتام
في القرآن الكريم مثال آخر يتعلق بإقامة العدل، ويختص بمعاملة مال اليتيم إذ يأمر الله تعالى أن يُعامَل مال اليتيم بطريقة حسنة، إلى أن يبلغ رُشده فيتمكن من التصرف فيه بنفسه. وفي سورة الأنعام يقول الله تعالى:



[وَلاَ تَقْرَبُوا مَالَ اليَتِيمِ إِلاَّ بِالَّتِي هِيَ أَحْسَنُ حَتَّى يَبْلُغَ أَشُدَّهُ وَأَوْفُوا الكَيْلَ وَالمِيزَانَ بِالقِسْطِ لاَ نُكَلَِفُ نَفْسًا إِلاَّ وُسْعَهَا وَإِذَا قُلْتُمْ فَاعْدِلُوا وَلَوْ كَانَ ذَا قُرْبَي وَبِعَهْدِ اللهِ أَوْفُوا ذَلِكُمْ وَصَّاكُمْ بِهِ لَعَلَّكُمْ تَذَكَّرُونَ] [ الأنعام - 152].

ويُذكِّر الله تعالى الناس في آيات أخرى متعددة ألا يُبدّدوا أموال اليتامى سريعا قبل أن يبلغوا أشدّهم؛ وإنما عليهم التصرف فيها بطريقة حسنة، من ذلك قوله تعالى:

[ وَآتُواْ الْيَتَامَى أَمْوَالَهُمْ وَلاَ تَتَبَدَّلُواْ الْخَبِيثَ بِالطَّيِّبِ وَلاَ تَأْكُلُواْ أَمْوَالَهُمْ إِلَى أَمْوَالِكُمْ إِنَّهُ كَانَ حُوباً كَبِيرًا] [ النساء - 2 ].

[وَابْتَلُواْ الْيَتَامَى حَتَّىَ إِذَا بَلَغُواْ النِّكَاحَ فَإِنْ آنَسْتُم مِّنْهُمْ رُشْداً فَادْفَعُواْ إِلَيْهِمْ أَمْوَالَهُمْ وَلاَ تَأْكُلُوهَا إِسْرَافاً وَبِدَاراً أَن يَكْبَرُواْ وَمَن كَانَ غَنِيّاً فَلْيَسْتَعْفِفْ وَمَن كَانَ فَقِيراً فَلْيَأْكُلْ بِالْمَعْرُوفِ فَإِذَا دَفَعْتُمْ إِلَيْهِمْ أَمْوَالَهُمْ فَأَشْهِدُواْ عَلَيْهِمْ وَكَفَى بِاللّهِ حَسِيباً]
[ النساء - 6 ].


[ وَلاَ تَقْرَبُواْ مَالَ الْيَتِيمِ إِلاَّ بِالَّتِي هِيَ أَحْسَنُ حَتَّى يَبْلُغَ أَشُدَّهُ وَأَوْفُواْ بِالْعَهْدِ إِنَّ الْعَهْدَ كَانَ مَسْؤُولاً] [ الإسراء - 34 ]؟.

وقد توعّد الله تعالى هؤلاء الذين يأكلون أموال اليتامى ظلما بعقابٍ شديد، فهم يبددونها بطريقة جائرة؛ مخالفين أمر الله بضرورة العدل:

[إِنَّ الَّذِينَ يَأْكُلُونَ أَمْوَالَ الْيَتَامَى ظُلْماً إِنَّمَا يَأْكُلُونَ فِي بُطُونِهِمْ نَاراً وَسَيَصْلَوْنَ سَعِيراً] [ النساء - 10].
فالله تعالى حرّم على الناس الظلم، ونحن نلاحظ أن مفهوم العدل القرآني يشمل جميع مناحي الحياة. وحين يعمل الإنسان على إقامة العدل بحرص فإن ذلك يعد عاملا مهمّا يؤثر على ما سوف يناله من جزاء في الآخرة.
الرجوع الى أعلى الصفحة اذهب الى الأسفل
haakan
وسام ذهبي
وسام ذهبي
avatar

ذكر عدد الرسائل : 655
نقاط : 1830
تاريخ التسجيل : 16/07/2009

مُساهمةموضوع: رد: الله تعالى يأمر بالعدل   الأربعاء ديسمبر 02, 2009 4:57 am

المؤمن مُطالَب بإقامة العدل مع نفسه ووالديه وذوي القربى

حينما تفكر في مفهوم العدل ربما تجد أنه من السهل أن تكون أعمالك قائمة على العدل، وربما تشعر بالنشوة حينما تتخذ قرارات عادلة. ولكن هل سيكون هذا الأمر سهلا بالنسبة إليك حينما تكون تبعات هذا العدل مؤذية لك أو لوالديك وأحبتك ماديا أو معنويّا؟ هل ستستمر في أن تكون محايدا عادلا أمينا حين تحكم على محبوب لديك قد انحرف عن طريق الصواب ؟


يتردد كثير من الناس إزاء هذا التساؤل. وحقيقة يبدو مثل هذا الأمر من الصعوبة بمكان لدى كثير من الناس. إنهم ببساطة قد يتعاطفون مع من يحبون متجاهلين الحقائق. إنّ أهم ما يعنينا هو عدم التخلي عن العدل مهما كانت الظروف والأحوال، وأن يطبق أمر الله الوارد في الآية بدقة كاملة:


[يَا أَيُّهَا الَّذِينَ آمَنُواْ كُونُواْ قَوَّامِينَ بِالْقِسْطِ شُهَدَاء لِلّهِ وَلَوْ عَلَى أَنفُسِكُمْ أَوِ الْوَالِدَيْنِ وَالأَقْرَبِينَ ...] [ النساء: 135 ].


إنّ الالتزام بالعدل والإصرار على تحقيقه يجلب ثقة الناس حينما يرون ذلك، بيد أنّ محاباة الناس لأجل النسب أو الصّداقة يخلق نوعًا من القلق والاضطراب بينهم. وتلاحظ تلك المحاباة لدى الحكام والرؤساء بصفة خاصة، مما يسبب اضطرابا عظيما في المجتمع.
أمَّا الإنسان المسلم فعليه أن يقوم بأعماله مُمتثلا لأحكام القرآن الكريم, مُنفذًّا لوصايا الله عز وجلّ:


[.... وَإِذَا قُلْتُمْ فَاعْدِلُواْ وَلَوْ كَانَ ذَا قُرْبَى وَبِعَهْدِ اللّهِ أَوْفُواْ ذَلِكُمْ وَصَّاكُم بِهِ لَعَلَّكُمْ تَذَكَّرُونَ] [ الأنعام: 152 ].


ومثل هذا السلوك يكشف عن إيمانه القويّ بالله تعالى وكمال الخلق لديه.


هناك صورة جميلة يقدمها القرآن الكريم تتعلق بنبي الله موسى عليه السلام، يقول تعالى:


[ وَدَخَلَ الْمَدِينَةَ عَلَى حِينِ غَفْلَةٍ مِّنْ أَهْلِهَا فَوَجَدَ فِيهَا رَجُلَيْنِ يَقْتَتِلَانِ هَذَا مِن شِيعَتِهِ وَهَذَا مِنْ عَدُوِّهِ فَاسْتَغَاثَهُ الَّذِي مِن شِيعَتِهِ عَلَى الَّذِي مِنْ عَدُوِّهِ فَوَكَزَهُ

مُوسَى فَقَضَى عَلَيْهِ قَالَ هَذَا مِنْ عَمَلِ الشَّيْطَانِ إِنَّهُ عَدُوٌّ مُّضِلٌّ مُّبِينٌ] [ القصص : 15 ].


وتروي هذه القصة أنّ موسى عليه السلام شاهد رجليْن يتشاجران، وكان أحد هذين الرجلين من شيعة موسى عليه السلام، فانحاز له موسى ووكز الرجل الآخر. لم يكن يتعمد قتله، ولكن الرّجل مات من ضربة موسى له. وهنا أدرك النبي موسى أنه أخطأ. هذا المثال مهمّ لتوضيح فكرة العدل الذي ينبغي على المؤمن أن يفهمها. كما أنه يبعث برسالة مهمّة أيضا محتواها أنه من الظلم مساندة الشخص المخطئ محاباة له بسبب النسب أو القرابة. ومن المُسلَّم به أنّ النبيّ موسى عليه السلام أدرك الحق في ساعته، وأقر أنّ هذا الفعل (مِنْ عَمَلِ الشَّيْطَانِ).


والشّعور بالتحزّب والتعصب، الذي وصفه موسى عليه السلام بأنّه من عمل الشيطان، يعتبر مسئولا عن إراقة الدماء على مرّ التاريخ. فتمكّن هذا الشعور من الإنسان لإثبات حقوق عائلته أو قبيلته أو طائفته أو أتباعه أو عِرقه، دون أيّ اعتبار للعدل قد يتسبب في نشوب العديد من النّزاعات والحروب.


وما ينبغي على المؤمن أن يفعله في مواجهة هذا الشعور مذكور أيضا في القرآن الكريم بالإشارة إلى هذا النموذج من حياة النبي موسى عليه السلام . فحينما احتكم إلى ضميره أدرك في ساعته أنّ هذا الشعور الخاطئ نوع من الظلم، وندم علي خطيئته التي ارتكبها تحت إغواء الشيطان فتاب إلى الله تعالى. وقد جاء على هذا السّلوك المثالي في القرآن الكريم على النحو التالي:


[قَالَ رَبِّ إِنِّي ظَلَمْتُ نَفْسِي فَاغْفِرْ لِي فَغَفَرَ لَهُ إِنَّهُ هُوَ الْغَفُورُ الرَّحِيمُ قَالَ رَبِّ بِمَا أَنْعَمْتَ عَلَيَّ فَلَنْ أَكُونَ ظَهِيراً لِّلْمُجْرِمِينَ] [القصص: 16-17 ].


بُغض قومٍ لا يمنع المؤمنين من إقامة العدل معهم
البُغض والغضب هما المنبعان الأساسيان للشرّ، ويمنعان الناس غالبا من اتخاذ القرارات بشكل عادل ومن التفكير بشكل منضبط، ويؤثران على الإدراك العقلي والسلوك لديهم. بعض الناس قد يمارس بسهولة شتى أنواع الظلم على أناس يشعر تجاههم بالعداوة ؛ فقد يتهمهم بأفعال لم يرتكبوها على الإطلاق، وقد يشهدون عليهم زورًا بالرّغم من علمهم التام ببراءتهم.

وبسبب مثل تلك العداوات تعرض كثيرون لاضطهاد لا يطاق. وبعض الناس قد يتجنب الشّهادة في مصلحة أناس آخرين لاختلافهم معهم، على الرّغم من يقينهم ببراءتهم، ويخفون الدليل الذي يُثبت براءتهم، كما أنّهم يشعرون بالسعادة عند تعاسة هؤلاء وتعرضهم للظلم والمعاناة، بل وينزعجون حين يُطبَّق العدل على هؤلاء الناس، ومن ثَمَّ إثبات براءتهم.

ولهذا السبب يَصعُب في المجتمعات الفاسدة أن يثق أحدُهم بالآخر. وترى الناس قلقين طول الوقت خوفًا من الوقوع ضحايا لأناس آخرين. وبفقدانهم للثقة المتبادلة بينهم، يفقد هؤلاء الناس أيضًا مشاعرهم الإنسانية كالتّسامح والعطف والتآخي والتًّعاون، ويبدأ كل منهم في معاداة الآخر والكيد له.
غير أنّ الشعور الذي يحمله الإنسان في صدره نحو شخص آخر أو طائفةٍ أخرى ينبغي ألا يؤثّر على سلوك المؤمن وقراراته مهما بلغت درجة انحطاطه وعداوته، بل عليه أن يضع هذا الشعور جانبا و يُحكِم قراراته وأفعاله لتكون عادلة، وأن يوصي بالذي هو حقّ. وبذلك لا يلقي هذا الشعور بظلاله على ضميره أو عقله . فضمير المؤمن يلهمه دائما أن يمتثل لأوامر الله تعالى فلا يتخلى عن أخلاقه الحميدة استجابة لأمر الله تعالى في سورة المائدة: [ يَا أَيُّهَا الَّذِينَ آمَنُواْ كُونُواْ قَوَّامِينَ لِلّهِ شُهَدَاء بِالْقِسْطِ وَلاَ يَجْرِمَنَّكُمْ شَنَآنُ قَوْمٍ عَلَى أَلاَّ تَعْدِلُواْ اعْدِلُواْ هُوَ أَقْرَبُ لِلتَّقْوَى وَاتَّقُواْ اللّهَ إِنَّ اللّهَ خَبِيرٌ بِمَا تَعْمَلُونَ] [ المائدة: 8]

وكما ذكرت الآية السابقة يعد اتخاذ المواقف العادلة أدقّ مقياس لتقوى الله، فالمؤمن يعلم أنه لن ينال رضا الله إلا حينما يكون عادلاً، كما أنّ كلّ شخص حين يرى هذا المؤمن العادل يسارع للثّقة به، ويشعر بالراحة بوجوده معه، ويطمئن على أية مسئولية أو مهمة يتولاها. أمثال هذا العادل يعاملون باحترام حتى من قبل أعدائهم، وقد تكون مواقفهم تلك دافعًا لبعض الناس للإيمان بالله.

وأفضل مثال أيضا يحتذي به المؤمن في زماننا هذا وفي كل زمان هو أفعال النبي محمد صلى الله عليه وسلم كما ذكرها القرآن الكريم. ومثلما يعيش اليوم أناس ذوو معتقدات مختلفة كالنّصارى واليهود والبوذيين والهندوس والملحدين والوثنيين، كان هناك أيضا أمثال هؤلاء يعيشون معا في المجتمع الإسلامي الأول المبارك الذي كان في مجمله يضم أناسا صالحين ملتزمين بالقرآن الكريم.

فعلى المسلم أن يكون عطوفا متسامحا عادلاً رحيما بالنّاس بغض النظر عمن يكونون. فربما يأتي الوقت الذي يؤمنون فيه بالله تعالى وينوبوا
إليه. فيجب على المؤمن أن يضع هذه الحقيقة دائما في ذهنه. فمسئوليته دائما هي أن يدعو الناس إلى سبيل الله بالحكمة والتسامح والموعظة الحسنة.
وأما إكراه شخص لكي يؤمن أو يقوم بأفعال عن طريق الإجبار فهو ينافي ما جاء في القرآن الكريم، يقول الله تعالي:


[ لاَ إِكْرَاهَ فِي الدِّينِ قَد تَّبَيَّنَ الرُّشْدُ مِنَ الْغَيِّ فَمَنْ يَكْفُرْ بِالطَّاغُوتِ وَيُؤْمِن بِاللّهِ فَقَدِ اسْتَمْسَكَ بِالْعُرْوَةِ الْوُثْقَىَ لاَ انفِصَامَ لَهَا وَاللّهُ سَمِيعٌ عَلِيم] [ البقرة : 256 ].
الرجوع الى أعلى الصفحة اذهب الى الأسفل
haakan
وسام ذهبي
وسام ذهبي
avatar

ذكر عدد الرسائل : 655
نقاط : 1830
تاريخ التسجيل : 16/07/2009

مُساهمةموضوع: ALLAH ADALETİ EMREDER   الأربعاء ديسمبر 02, 2009 5:00 am

Gerçek adaleti Allah Kuran'da, insanlar arasında hiçbir ayrım yapmadan adaletle hükmetmek, insanların hakkını korumak, zulme asla rıza göstermemek, zalime karşı mazlumdan yana tavır almak, ihtiyaç içinde olanlara yardım eli uzatmak olarak emretmektedir. Bu adalet, bir karar vermek gerektiğinde her iki tarafın da hakkını korumayı, olayları çok yönlü değerlendirmeyi, ön yargısız düşünmeyi, tarafsızlığı, hakkaniyeti, dürüstlüğü, hoşgörüyü, merhameti ve şefkati gerektirir. Bunlardan birinin eksikliğinde, ya da birinin ağır basmasında gerçek adaleti uygulamak zorlaşır. Örneğin olayları itidalli değerlendiremeyen, heyecanına ve hislerine kapılan bir insan sağlıklı karar veremeyecek, bu duygularının etkisinde kalacaktır. Oysa adaletle hükmeden bir kişi tüm kişisel duygu ve düşüncelerini bir tarafa bırakmayı, kendisinden yardım talep eden iki tarafa da hakkaniyetli davranmayı, her şart ve durumda doğrulardan yana olmayı, dürüstlükten ve doğruluktan asla taviz vermemeyi Kuran ahlakı ölçüsünde kendine yol edinmelidir. Kişi, öyle bir ahlaka sahip olmalıdır ki, kendi çıkarlarından önce karşı tarafı düşünmeli, kendisine bir zarar gelecek olsa dahi, eğer hak karşı taraftan yanaysa, adil olabilmelidir.
"Ey iman edenler, adil şahidler olarak, Allah için, hakkı ayakta tutun. Bir topluluğa olan kininiz, sizi adaletten alıkoymasın. Adalet yapın. O, takvaya daha yakındır. Allah'tan korkup-sakının. Şüphesiz Allah, yapmakta olduklarınızdan haberi olandır." (Maide Suresi, Cool ayetinde de bildirildiği gibi, Allah insanın tüm yaptıklarını bilmektedir. Allah'tan korkup sakınan ve ahiret gününde hesaba çekileceğini bilen bir kişi Allah'ın hoşnutluğunu kazanmak için adaletle hükmeder. Bilir ki, Allah tüm yapıp ettikleriyle, söylediği her sözle ve aklından geçen her düşünceyle onu ahiret gününde sorguya çekecek ve bunlarla eksiksiz bir şekilde karşılık görecek.
İşte bu nedenle de, insanın Allah'ın rızasını kazanması, cehennem azabından kurtulması ve Allah'ın sonsuz nimetlerine kavuşabilmesi için yapması gereken şey, Kuran ahlakını eksiksiz bir şekilde yaşamaktır. Bunun için her insanın, bu ahlaka ulaşmak için bireysel olarak çaba sarf etmesi, tüm bencil isteklerini ve kişisel menfaatlerini bir yana bırakıp, adaleti, merhameti, hoşgörüyü, şefkati ve barışı kendine yol edinmesi gerekir. Allah Kuran'da gerçek adaleti ayrıntılı olarak tarif etmekte, her türlü anlaşmazlığın adaleti ayakta tutmakla çözüleceğini bildirmektedir. Adil yöneticilerden ve adil insanlardan oluşan bir toplumda her türlü anlaşmazlığın kolaylıkla çözüleceği açıktır. Kuran'da adaletin eksiksiz olarak tarifi yapılmış, iman edenlere karşılaşacakları olaylar karşısındaki tutumları ve adaletin nasıl uygulanacağı bildirilmiştir. Bu iman edenler için çok büyük bir kolaylık ve Allah'tan bir rahmettir. Bu nedenle de iman edenler hem Allah'ın hoşnutluğunu kazanmak, hem de huzurlu, güvenli ve barış içinde bir hayat yaşayabilmek için insanlar arasında eksiksiz bir şekilde adaleti uygulamakla sorumludur.

Adalet, dil, ırk, etnik köken gözetilmeden, tüm insanlar arasında eşit olarak uygulanmalıdır
Dünya üzerinde gelişen olayları incelediğimizde adaletin yer, zaman ve kişilere göre farklı şekilde uygulanabildiğine şahit oluruz. Örneğin bazı toplumlarda kişilerin tenlerinin rengi adaleti uygulayan kişilerin kararına etki eder. Beyaz ten rengi olan bir kişiyle siyah ten rengi olan kişiye aynı durumlarda, aynı kararla hükmedilmez. Bazı toplumlarda ırk çok büyük bir önem taşımaktadır. Geçtiğimiz yüzyılda Hitler'in Ari ırkı diğer ırklardan üstün görüp, milyonlarca insanı sırf ırkları nedeniyle yok etmek istemesi bunun bir örneğidir. Günümüzde de ırkları, tenlerinin rengi nedeniyle zalimce ve adaletsiz muamelelerle karşılaşan insanlar vardır. ABD'de ve Güney Afrika'da yıllarca siyah ırka ikinci sınıf insan muamelesi yapılmış, çok sayıda Asya ve Afrika ülkesinde sırf ırk farklılıkları yüzünden çok şiddetli tartışmalar yaşanmıştır.
Oysa Kuran ayetlerinde farklı halkların ve kabilelerin yaratılmasının hikmetlerinden biri, insanların "birbirleriyle tanışmaları" olarak bildirilir. Hepsi de Allah'ın kulu olan farklı milletler veya kabileler, birbirleriyle tanışmalı, yani birbirlerinin farklı kültürlerini, dillerini, örflerini, yeteneklerini öğrenmelidir. Farklı ırk ve milletlerin bulunmasının bir amacı, çatışma ve savaş değil, kültürel bir zenginliktir. Bu çeşitlilik Allah'ın yaratışındaki bir güzelliktir. Bir insanın daha uzun boylu, birinin kısa boylu olması, bir kişinin teninin beyaz diğerinin sarı renk olması bu kişiye herhangi bir üstünlük getirmediği gibi, bir eksiklik olarak da nitelendirilemez. Bunların her biri Allah'ın takdir etmesiyle ve çok büyük hikmetlerle yaratılmıştır. Ancak bu farklılıkların Allah Katında hiçbir önemi yoktur. İman eden bir insan tek üstünlüğün takva ile, yani Allah korkusu ve Allah'a imandaki üstünlükle olduğunu çok iyi bilir. Allah, Hucurat Suresi'nde bu gerçeği şu şekilde bildirir:

Ey insanlar, gerçekten, Biz sizi bir erkek ve bir dişiden yarattık ve birbirinizle tanışmanız için sizi halklar ve kabileler (şeklinde) kıldık. Şüphesiz, Allah Katında sizin en üstün (k erim) olanınız, (ırk ya da soyca değil) takvaca en ileride olanınızdır. Şüphesiz Allah, bilendir, haber alandır. (Hucurat Suresi, 13)
Ayette de bildirildiği gibi Allah'ın emrettiği adalet anlayışı hiçbir ayrım yapmadan her insana eşit, hoşgörülü ve barış içinde bir tavrı gerektirir.
Peygamberimiz Hz. Muhammed de yaşadığı dönem boyunca farklı ırktan halklara karşı büyük bir adaletle davranmıştır. İnsanların ırkları nedeniyle farklı muamele görmesini her zaman şiddetle eleştirmiş, böyle bir ahlakı "cahiliye ahlakı" olarak tanımlamıştır.
Peygamberimiz (sav), kavmine, cahiliye toplumunda insanların sadece renkleri ya da ırkları farklı olduğu için birbirlerine karşı düşmanca duygular besleyebildiklerini hatırlatmış ve Müslümanları Kuran'da çirkin gösterilen bu davranıştan sakınmaya davet etmiştir. Bundan 1400 yıl önce Peygamberimiz Hz. Muhammed aracılığıyla insanlara bir rahmet olarak gönderilen Kuran'da, tüm bu ilkel mantıklar ortadan kaldırılmış, tüm insanların, rengi, ırkı, dili ne olursa olsun eşit olduğu bildirilmiştir. Peygamberimiz (sav) cahiliye inancında var olan, insanları ırka ve renge göre değerlendirme anlayışının basitliği üzerinde durmuş ve Veda Hutbesinde Arap kavmine hitaben şöyle söylemiştir:

"Soylarla övünülmez. Araplar, Arap olduklarından Acemlerden; Acemler de, Acem olduklarından Araplardan üstün sayılamazlar. Çünkü Allah Katında en yüce olanınız, ona karşı gelmekten en fazla kaçınanınız (en takvalınız)dır."
Peygamberimiz (sav) bu sözleriyle insanlara bir kez daha Hucurat Suresi, 13. ayette bildirilen, insanlar arasındaki üstünlüğün sadece takvaya göre olabileceği gerçeğini hatırlatmıştır. İslam, Peygamber Efendimizin de bildirdiği gibi bu ilkel bakış açılarını tamamen ortadan kaldırmaktadır. Islam ahlakının yaşandığı bir ortamda, bir insan ne Yahudi, ne zenci, ne de Kızılderili olduğu için suçlanamaz, farklı bir muameleye maruz kalamaz, mağdur edilemez. Bu, Allah'ın takdiridir ve Allah her insanı en güzel şekliyle yaratmış, en güzel sureti vermiştir. İnsanlara düşen her zaman ve herkese karşı adil, saygılı, hoşgörülü, merhametli, barışçıl ve sevgi dolu olmaktır.
Bunun yanı sıra kişinin fakir ya da zengin olması da müminin adaletle hükmetmesini engellemez, kararlarını etkilemez. Bir insanın sadece maddi güç sahibi olduğu için diğer insanlara haksızlık yapması, zulmetmesi ve bundan da hiçbir karşılık görmeden kurtulması çok büyük bir haksızlıktır. Oysa günümüzde bazı dünya devletlerine baktığımızda, zenginleri kollayan, fakirlere ise ikinci sınıf insan muamelesi yapan bir anlayışın hakim olduğu görülmektedir. Buna göre bazı zenginler adaletten daha fazla faydalanmakta, fakirlerden üstün tutulmayı kendilerinde bir hak gibi görmektedirler. Dahası, adalet mekanizmalarını kendi menfaatleri için yönlendirmeye çalışmaktadırlar. Bu anlayış dinin yaşanmadığı toplumlarda çok büyük adaletsizliklere neden olmakta, insanların bir bölümü çok büyük bir sefaletle mücadele ederken, diğerleri zenginliklerinin verdiği ayrıcalıkları kullanmaktadır.
Ancak tüm bu olumsuzluklara rağmen adaletin hakim olması, insanlar arasında toplumsal barışın sağlandığı bir hayatın hakim kılınması mümkündür. Bu, Kuran ahlakının hakim kılınmasıyla ve insanların Kuran ahlakından taviz vermemeleriyle olabilir. Çünkü Allah bir ayetinde şu şekilde emreder:

. Allah için şahidler olarak adaleti ayakta tutun. (Onlar) ister zengin olsun, ister fakir olsun; çünkü Allah onlara daha yakındır. Öyleyse adaletten dönüp heva (tutkuları)nıza uymayın. (Nisa Suresi, 135)
Allah'ın bu emri uyarınca Allah'tan korkan mümin, karşısındaki kişi fakir de olsa zengin de olsa, her ne şart olursa olsun, mutlaka adaletle hükmeder, o kişinin maddi durumu nedeniyle farklı bir tutum içine girmez. Çünkü zenginlik ya da fakirliğin Allah'ın insanları denemek için yarattığı geçici dünya şartları olduğunu bilir. İnsan öldüğü zaman dünyadaki malının ve mülkünün hiçbir değeri kalmayacak, sadece takvasıyla karşılık bulacaktır. Allah'ın hoşnut olacağını bildirdiği tavır ise hakkaniyettir, adalettir, dürüstlük ve doğruluktur. Bu güzel ahlakın karşılığı ise sonsuz ahiret mükafatlarıdır.
الرجوع الى أعلى الصفحة اذهب الى الأسفل
haakan
وسام ذهبي
وسام ذهبي
avatar

ذكر عدد الرسائل : 655
نقاط : 1830
تاريخ التسجيل : 16/07/2009

مُساهمةموضوع: رد: الله تعالى يأمر بالعدل   الأربعاء ديسمبر 02, 2009 5:01 am


Allah yetimler konusunda kesin bir adaleti emretmiştir
Kuran'da adaletin ayakta tutulması konusunda verilen örneklerden biri de yetimlerin malları konusundadır. Ayetlerde yetimlerin mallarını, onlar bu malları kontrol edebilecek yaşa gelene kadar, en adil şekilde kullanmak emredilmiştir. En'am Suresi'nde şu şekilde buyurulur:

"Yetimin malına, o erginlik çağına erişinceye kadar -o en güzel (şeklin) dışında- yaklaşmayın. Ölçüyü ve tartıyı doğru olarak yapın.(En'am Suresi, 152)
Allah başka ayetlerinde de, yetimler erginlik çağına ulaşmadan onların mallarını çarçabuk tüketmeye çalışmamayı hatırlatmakta, insanları tamamen adil bir tutumla hareket etmeye çağırmaktadır. Bu konudaki ayetlerden bazıları şöyledir:

Yetimlere mallarını verin ve murdar olanla temiz olanı değiştirmeyin. Onların mallarını mallarınıza katarak yemeyin. Çünkü bu, büyük bir suçtur. (Nisa Suresi, 2)

Yetimleri, nikaha erişecekleri çağa kadar deneyin; şayet kendilerinde bir (rüşd) olgunlaşma gördünüz mü, hemen onlara mallarını verin. Büyüyecekler diye israf ile çarçabuk yemeyin. Zengin olan iffetli olmaya çalışsın, yoksul olan da artık maruf (ihtiyaca ve örfe uygun) bir şekilde yesin. Mallarını kendilerine verdiğiniz zaman, onlara karşı şahid bulundurun. Hesap görücü olarak Allah yeter. (Nisa Suresi, 6)

Erginlik çağına erişinceye kadar, -o da en güzel bir tarz olması- dışında yetimin malına yaklaşmayın. Ahde vefa gösterin. Çünkü ahid bir sorumluluktur. (İsra Suresi, 34)
Ayetlerde bildirilen ahlakın aksi yönünde hareket ederek yetimlerin mallarını zulümle tüketenler ve adaletsizce harcayanlar sonsuz azapla uyarılmışlardır. Allah "Gerçekten, yetimlerin mallarını zulmederek yiyenler, karınlarına ancak ateş doldurmuş olurlar. Onlar, çılgın bir ateşe gireceklerdir." (Nisa Suresi, 10) ayeti ile insanları adaletsiz davranmaktan menetmiştir. Bu örnekte de görüldüğü gibi Kuran'da tarif edilen adalet insanın tüm hayatını kapsayan bir adalettir. İnsanın adaleti uygulama konusunda gösterdiği titizlik ise, o kişinin ebedi hayatında cennet veya cehenneme gitmesine etki etmektedir.

Verilecek karar kendi yakınları ile ilgili olsa dahi, mümin adaletle hükmetmekle sorumludur
Adaletin tarifi yapıldığı zaman belki içinizden adaletli davranmanın çok kolay olduğunu, tüm kararlarınızda her zaman adil davrandığınızı geçirmiş olabilirsiniz. Ancak vereceğiniz adil bir kararın neticesinde bir yakınınız, anneniz, babanız ya da bir akrabanız fiziki ya da manevi bir sıkıntıya girecek olsa, acaba bu kararı kolaylıkla verebilir misiniz? Sevdiğiniz, fakat doğru yoldan sapmış bir kişi hakkında karar verirken de tarafsız, dürüst ve hakkaniyetli olabilir misiniz?
Bu soru karşısında birçok insan duraklar. Gerçekten de böyle bir durumda adil olmak bazı kişilere zor gelebilir. Sevdiği bir kişiye, başka birine olduğundan daha toleranslı davranabilir, bir an olsun bazı gerçekleri görmezden gelebilir. Ancak asıl önemli olan insanın her şart ve durumda adaletten hiçbir şekilde taviz vermemesi, Allah'ın "Ey iman edenler, kendiniz, anne-babanız ve yakınlarınız aleyhine bile olsa, Allah için şahidler olarak adaleti ayakta tutun..." (Nisa Suresi, 135) ayetine titizlikle uymasıdır. İnsanlarda güven duygusu oluşturacak olan da karşılarındaki kişinin her şart altında doğrulardan yana tavır alacağını bilmektir. Sadece kan veya dostluk bağı olduğu için yakınların korunup-gözetilmesinin, adalet bekleyen kişilerde huzursuzluk oluşturacağı ve güvensiz bir ortam meydana getireceği kesindir. Özellikle de yönetici konumundaki kişilerden bu yönde bir tavır görmek toplumda çok büyük bir tahribat meydana getirir.
Ancak Kuran'ın hükümlerine göre hareket eden bir kişi Allah'ın ". Söylediğiniz zaman -yakınınız dahi olsa- adil olun. Allah'ın ahdine vefa gösterin. İşte bunlarla size tavsiye (emr) etti; umulur ki öğüt alıp-düşünürsünüz." (Enam Suresi, 152) şeklinde bildirdiği tavsiyelerine uyar. Bu tavır onun Allah'a olan güçlü imanının ve güzel ahlakının bir göstergesidir.
Kuran'da bu konuda Hz. Musa'nın hayatından bir örnek haber verilmektedir. Kasas Suresi'nde şu şekilde bildirilir:

(Musa) Halkının haberi olmadığı bir zamanda şehre girdi, orda kavga etmekte olan iki adam buldu; bu kendi taraftarlarından, şu da düşmanlarından. Derken taraftarlarından olan, düşmanlarından olana karşı ondan yardım istedi. Bunun üzerine ona bir yumruk attı ve işini bitiriverdi. (Sonra da:) "Bu şeytanın işindendir; o, gerçekten açıkca saptırıcı bir düşmandır" dedi. (Kasas Suresi, 15)
Bu olayda Hz. Musa kendi taraftarlarından birisinin kavgasına şahit olur. Musa Peygamber yakınlarından olan bu kişinin yanında yer alır ve onunla birlikte diğer kişiye karşı çıkar. Bu tartışma esnasında karşı taraftaki kişiye yumruk atar ve onu istemeden öldürür. Ancak daha sonra çok büyük bir hata yaptığının farkına varır. Bu, iman eden bir kişinin adalet anlayışını tarif etmesi bakımından çok önemli bir örnektir. Çünkü kimin haklı kimin haksız olduğunu araştırmadan, sadece kendi yakını, akrabası ya da dostu olduğu için bir kişiyi desteklemek Allah'ın beğenmediği bir ahlaktır. Nitekim kutlu bir peygamber olan Hz. Musa da bu gerçeği hemen anlamış, yaptığı hareketi "şeytanın işi" olarak nitelendirmiştir.
Hz. Musa'nın "şeytanın işi" olarak tarif ettiği "hizipçilik duygusu", tarih boyunca dökülen kanların en büyük sorumlusudur. İnsanların adalet ve hakka göre değil, her ne surette olursa olsun kendi ailesini, aşiretini, kavmini, yandaşlarını veya ırkını haklı çıkarmaya yönelik saplantıları, sayısız çatışma ve savaşın çıkış noktası olmuştur.
Bu kışkırtmaya karşı müminin göstermesi gereken tavır da yine Hz. Musa'nın hayatı örnek verilerek Kuran'da bildirilmektedir. Hz. Musa, şeytan insana vermeye çalıştığı bu kötü duygunun bir zulüm olduğunu vicdanıyla hemen anlamış, şeytanın kışkırtmasıyla işlediği hatadan dolayı tevbe edip, Allah'a sığınmıştır. Kıssanın devamında Hz. Musa'nın bu örnek ve vicdanlı tavrı şöyle anlatılır:

Dedi ki: "Rabbim, gerçekten, ben kendi nefsime zulmettim, artık beni bağışla." Böylece (Allah) onu bağışladı. Şüphesiz. O, bağışlayandır, esirgeyendir. Dedi ki: "Rabbim, bana verdiğin nimetler adına, artık suçlu günahkarlara destekçi olmayacağım." (Kasas Suresi, 16-17)


Bir topluluğa karşı duyulan kin müminleri adaletten alıkoymaz
Bir insanın adil karar vermesini, sağduyulu düşünmesini ve akılcı davranmasını engelleyebilecek etkenlerden biri karşısındaki kişiye ya da topluluğa olan kızgınlığı, kinidir. Aslında bu, günümüz cahiliye toplumlarında oldukça yaygın bir bakış açısıdır. Bazı insanlar düşmanca duygular besledikleri kişilere karşı her türlü adaletsizliği, ahlaksızlığı kolaylıkla yapabilirler. Bu kişinin üzerine işlemediği suçları atar, masum olduğunu bilseler dahi bu kişi aleyhinde şahitlik yapabilirler. Sadece bu gibi düşmanca tutumlardan dolayı suçsuz yere birçok insan çok büyük mağduriyetler yaşayabilmektedir. Bazı kişiler doğruyu bilmelerine rağmen kendilerine düşman gördükleri kişilerin lehinde şahitlik yapmaz, ellerinde bu kişinin suçsuzluğunu kanıtlayacak delil olsa bile ortaya çıkarmazlar. Hatta bu kişinin başına büyük bir bela gelmesi, haksızlıklarla karşılaşması ya da zulüm görmesi söz konusu kişilerde büyük bir sevinç uyandırır. En büyük tedirginlikleri ise adaletin üstün gelmesi ve bu kişinin suçsuzluğunun ortaya çıkmasıdır.
İşte bu nedenle de cahiliye toplumunda insanların birbirlerine güvenmeleri çok zordur. Herkes bir an sonra karşısındaki kişiden kötülük göreceği endişesiyle yaşar. Birbirlerine karşı güvenlerini kaybetmelerinin sonucunda ise yardımlaşma, hoşgörü, şefkat, merhamet, kardeşlik gibi insani özelliklerini zamanla yitirir, birbirlerinden nefret eder hale gelirler.
Oysa iman eden bir kişinin bir topluluğa ya da kişiye karşı hissettiği duygular, onun aldığı kararlarda kesinlikle etkili olmaz. Karşısındaki kişi ne kadar kötü ahlaklı olursa olsun, ne kadar düşmanca bir tutum içinde olursa olsun, iman eden kişi bir karar vermesi gerektiğinde tüm bu duygularını bir kenara bırakıp, adaletle davranır, adaletle karar verir, adaleti tavsiye eder. O kişiye karşı hissettikleri aklının ve vicdanının önüne geçemez. Vicdanı ona her zaman Allah'ın emir ve tavsiyelerine uymayı, güzel ahlaktan asla taviz vermemeyi söylemektedir. Çünkü bu, Allah'ın iman edenlere Kuran'da bildirdiği bir emridir. Maide Suresi'nde şu şekilde bildirilir:

Ey iman edenler, adil şahidler olarak, Allah için, hakkı ayakta tutun. Bir topluluğa olan kininiz, sizi adaletten alıkoymasın. Adalet yapın. O, takvaya daha yakındır. Allah'tan korkup-sakının. Şüphesiz Allah, yapmakta olduklarınızdan haberi olandır. (Maide Suresi, Cool
Ayette de bildirildiği gibi adil bir tavır sergilemek takvaya en yakın olandır. İman eden bir kişi, ancak adaletle davrandığı zaman Allah Katında bir hoşnutluk kazanacağını bilir. Güzel ahlakına şahit olan her insan bu kişiye güvenir, yanında rahat eder, her türlü sorumluluğu ve görevi gönül rahatlığı ile kendisine verebilir. Böyle kişiler, düşmanları tarafından dahi saygı ile karşılanır. Hatta onların bu tavrı, inkar eden birçok insana örnek olarak iman etmelerine vesile olabilir. Nitekim bu konuda bizim için en güzel örnek Hz. Muhammed (sav)'dir. Peygamberimiz (sav)'in, hiçbir ayrım yapmadan, hoşgörü ve merhameti herkese göstermiş olması, o dönemde yaşayan Hıristiyan, Yahudi, dinsiz, müşrik her kesimden insanın kalbinin İslam'a ısınmasına vesile olmuştur.
Günümüzde yaşayan müminler için de kuşkusuz en güzel örnek Peygamber Efendimizin Kuran'da da bildirilen uygulamalarıdır. Günümüzde de aynı Asr-ı Saadet döneminde olduğu gibi, Hıristiyan, Yahudi, Budist, Hindu, ateist, dinsiz, müşrik, putperest gibi çok farklı inançlara sahip insan toplulukları birarada yaşamaktadır. Bir Müslüman karşısındaki insanın inancı ne olursa olsun hoşgörülü olmakla, affetmekle, adil ve insancıl davranmakla yükümlüdür. Çünkü her insanın ileride iman etme, Müslüman olma, Allah'a teslim olma ihtimali vardır. İman eden bir kişinin bu gerçeği aklından hiç çıkarmaması gerekir. İman edenlere yükletilen sorumluluk Allah'ın dinine güzellikle, barışla ve hoşgörüyle davet etmektir. Bu doğruları uygulayıp uygulamama, iman edip etmeme kararı karşı tarafa aittir. Bir kişiyi iman etmeye zorlamak, bazı şeyleri zorla kabul ettirmeye çalışmak Kuran ahlakına aykırı bir tavırdır. Allah bunu Kuran'da şöyle bildirmiştir;

"Dinde zorlama (ve baskı) yoktur. şüphesiz, doğruluk (rüşd) sapıklıktan apaçık ayrılmıştır. Artık kim tağutu tanımayıp Allah'a inanırsa, o, sapasağlam bir kulpa yapışmıştır; bunun kopması yoktur. Allah, işitendir, bilendir." (Bakara Suresi, 256)

الرجوع الى أعلى الصفحة اذهب الى الأسفل
 
الله تعالى يأمر بالعدل
استعرض الموضوع السابق استعرض الموضوع التالي الرجوع الى أعلى الصفحة 
صفحة 1 من اصل 1

صلاحيات هذا المنتدى:لاتستطيع الرد على المواضيع في هذا المنتدى
منتديات جوهرة الاسلام :: قصم الصحة العامة-
انتقل الى: